ส่ง ผอ.เขต

16 ต.ค.

สพป. เชียงราย ขเต 4 จัดกิจกรรมเลี้ยงส่ง นางสาวสายสวาท วิชัย ผู้อำนวยการ สพป.เชียงราย เขต 4 ไปดำรงตำแหน่ง ผู้อำนวยการ สพป.เชียงราย เขต 3 ณ ห้องประชุมสพป.เชียงราย เขต 4 วันที่ 11 ตุลาคม 2555 และ ร่วมเดินทางไปส่ง ในวันที่ 25 ตุลาคม 2555 เวลา 09.09 น.

 

ประชุมแผน

5 เม.ย.

 

นางสาวสายสวาท วิชัย ผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงราย เขต4 เป็นประธานการประชุมเชิงปฏิบัติการการจัดทำแผนปฏิบัติการประจำปี 2555 โดยมีรองผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงราย เขต4 ผู้อำนวยการกลุ่ม หัวหน้ากลุ่มนิเทศ ติดตามฯ กรรมการ ก.ต.ป.น. กรรมการผู้แทนผู้บริหารสถานศึกษา(อ.ก.ค.ศ.) กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ(กพท.) กรรมการผู้แทนข้าราชการครู(อ.ก.ค.ศ.) เข้าร่วมประชุมในครั้งนี้ การประชุมดังกล่าวเป็นการจัดทำแผนปฏิบัติการประจำปีงบประมาณ 2555 เพื่อให้สอดคล้องกับนโยบายของกระทรวงศึกษาธิการและสำนักงานคณะกรรมการการ ศึกษาขั้นพื้นฐาน เดือนที่ผ่านมา

พาความรัก กลับบ้าน…

3 เม.ย.

พาความรัก กลับบ้าน…

โดยชูชาติ ชูใจเมื่อ 11 กันยายน 2010 เวลา 14:55 น. ·

สาธารณะเพื่อนเพื่อนยกเว้นคนรู้จักแค่ฉันปรับปรุงให้เหมาะสมคนรู้จักtyytดูรายการทั้งหมด…เรย์สมคบคิดเพื่อนสนิทChaingrai Rajabhat Universityราชภัฏเชียงรายครอบครัวย้อนกลับ

15.30  น

ในหอพักชั้นที่ 3

มองเห็นทิวขาวทอดยาว   ไกล้เข้ามา เป็นตึก ห้องแถว และถนน

มองมุมสูงจากยอดตึกถัดไป

คุณจะเห็นชายคนหนึ่ง เปลื่อยกายครึ่งท่อน ( ท่อนบน ) พอเห็นซิปแพก (ไม่มีหรอก เผื่อว่าคุณคิดว่าควรจะมี )

พร้อมวัตถุในมือ

เม็ดเหงื่อใหลจากร่องอก

…………ช่วงเวลาของการรอคอย ….. ดูช่างยาวนานนัก

เธอผู้อยู่ในความคิด  เขาผู้อยู่ในจินตนาการ

………การสมสู่ร่วมรัก อันเผ็ดร้อน

ซอกซอนร่างขาวอวบ โลมเลียไล้ ทั่วผิวกาย

เสียงหวีดร้อง…อย่างเจ็บปวด ปนสุข

กี่ครั้ง ……

กี่หน……..

กีท่วงท่า……..

ที่เรามองไม่เห็น

…………….ภาพอดีต ถาโถมพร้อมเสียงกึงก้องหู

…นอกกรงเหล็กดัดของช่องหน้าต่าง สูงจากพื้นพอที่จะหยุดการเคลื่อนใหว

ขนหัวลุกซู่ ทั้งที่จิตใจว่างป่าว การไกล้ความตาย

ตัดสินเพื่อจะหยุดทุกอย่าง

หมดแล้ว

สิ้นแล้ว

จะอยู่เพียงเพื่อกกกอดความเจ็บซ้ำหรือ

ว่าง….ว่าง…ความว่าง ในใจ

ช่างน่ากลัวจนขนหัวลุก

……….ฉันยังกำวัตถุพยานไว้แน่น

แม้มันจะยืนยัน สิ่งที่อยู่ในหัวก็ตาม

………….

เสียงเพลงเรียกเข้า ดังจากโทรศัพท์ บนเตียง ข้างกระเป๋าเดินทาง

“..น้องชูจะเมียพร้อมกันบ่”

รอก่อนได้ใหมพี่  มื้ออื่นจะโทรบอกเด้อ

ทำไมละ

…ยังเคลียไม่จบพี่่

…..จร้า งั้ยก็ค่อยๆคิดเบิ่งเด้อ

คราบ

…………

……………

คุณคงเรื่มเบื่อกับผมละสิ เช่นกันความรู้สึกเบื่อการรอคอย มีเหมือนกัน

ผมรออะไร

คุณรออะไร

……….. การหายใจทิ้งไปอีกวัน หรือการรอเสพสุข จาก การกิน อาหารอร่อย ได้ฟังเสียงอ้อดอ้อน จากคนที่คุณรัก รึการรอการสัมผัสอันสุดซาบซ่าน

หลายวัน เป็นนับเดือน ที่ความต้องการทางเพสมันบ่มเพราะ  แสดงออกทางสายตา แสดงออกทางคำพูด

แล้วเก็บปวดร้าวลึกในใจ

………..คุณก็มี และผมก็เช่นกัน ที่เกิดความรู้สึกสามัญมันนี่ เฉกเช่น การหิวข้าวมื้อหนึ่ง เมื่อกินก้อิ่ม

เพียงไม่นานคุณก้ต้องกับมากิน

อย่าอ้างเลย ว่าความต้องการทางเพส แค่ 10 เปอร์เซนต์

ผมว่า 90 มากกว่าที่เหลือเป็น ความกลัว

เป็นการบ่มเพราะทางจริต ที่ถูกอบรมมา ว่าควร ไม่ควรอย่างไร

……….ภาพการแต่งงาน…ไม่แตกต่างจากการเสพสมกันตามปกติหรอก

เพียงเพื่อจะบอกว่า ฉันสามารถมีเซ็กส์ กับผู้หญิงคนนี้ที่ใหนก็ได้

และ เฉกเช่นเดี่ยวกัน ฝ่ายหญิง ก็กล่าวอ้าง  ว่าสามารถ ที่จะสืบพันธุ์ ได้โดยไม่ผิด ประเพณี ทุกฝ่ายยอมรับ

แฟนเก่า พ่อ แม่ เด็กนักเรียน เด็กวัยรุ่น เพื่อน เพื่อนที่ทำงาน คนทั่วไป ไม่ว่าอะไร    เช่นเดี่ยวกับเวลาที่หิวข้าว เราก็ต้องกิน

…………………

สิทธิ เสรีภาพของการเกิด มีได้

สิทธิเสรีที่จะตาย ก็ย่อมมีได้

………..

 

คุณ คงรู้สึกกลัว เมื่อจะต้องตาย ทำไมนะรึ  เพราะว่าคุณมีความสุขไง ความสุขจากการมี คุณมี ครอบครัว มีคนรัก มีการงานที่ดี มีความสุขจากการการกิน ได้ ฟัง ได้เดิน ได้วิ่ง ได้ทำสิ่งที่เรียกว่ามีความสุข

แต่ ผมขณะนี้ไม่

…ความตายอาจจะเป็นเรื่องดีที่สุดในช่วงเวลานี้

ช่วงเวลาแห่งการสูญเสียทุกอย่าง

อนาคตคุณจะอยู่อย่างไร

คุณมีโทรศัพท์ไว้ทำไม ถ้าไม่ได้ยินเสียงออดอ้อดจากคนรัก

บ้านจะมีไว้ทำไม ถ้าไม่มีคนนั่งกินข้าวล้อมวง

ทุกอย่างเปล่าดาย เมื่อไร้ซึ่งเธอ

………ความตายช่างดีที่สุด

เธอเองก็สมควรตายได้แล้ว

ชดใช้ความผิดที่ก่อ

……………….แต่

เธอก็รอดมาได้จนถึงวันนี้   มาอ่านเรื่องราวของฉัน

มาด่าทอความซื่อเช่อ มาต่อว่างี่เง้าของฉัน   ที่ไม่ยอมเข้าใจเธอ

………………

16.15

อีก สิบห้านาที การเปลี่ยนแปลงครั้ง ยิ่งใหญ่จะเกิดขึ้น

อีกสิบสี่นาที กว่า

อีกสิบสี่นาที

ชีวิตที่เหลือนี่

คุณจะทำอะไร…………………

วันข้าราชการพลเรือน ประจำปี 2555

3 เม.ย.

วันที่ 31 มีนาคม 2555 นางสนางสาวสายสวาท วิชัย ผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงราย เขต4 พร้อมด้วยข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษาสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา ประถมศึกษาเชียงราย เขต4 ได้ร่วมพิธีณ หอประชุมโรงเรียนสามัคคีวิทยาคม ตำบลเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย โดยมีนายธานินทร์ สุภาแสน ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงราย ประธานพิธีวันข้าราชการพลเรือนประจำปี 2555 ซึ่งพิธีดังกล่าวมีหัวหน้าส่วนราชการและข้าราชการพลเรือน ตำรวจ ทหาร เข้าร่วมพิธีและประธานพิธีได้มอบเกียรติบัตรแก่ข้าราชการพลเรือนที่ได้รับ การคัดเลือกเป็นข้าราชการดีเด่นประจำปี 2555 (สุทัศน์ หน่อเรือง ภาพ/ข่าว)

เรียงความส่งอาจารย์

22 มี.ค.

เรียงความส่งอาจารย์
โดยชูชาติ ชูใจเมื่อ 27 ธันวาคม 2010 เวลา 14:45 น. ·

เสียงคำรามของรถยนต์ดังกระหึ่มปลุกให้ครอบครัวฉันตื่นจากการหลับใหล แสงหลอดไฟสีเหลืองจากเสาไฟ สาดเข้ามาตรงชานชลา มันแยงตาฉัน พ่อนั่งสูบบุหรี่ตรงม้านั่ง แม่ค่อยพับเก็บกระดาษพาสติกผืนใหญ่ที่เราใช้รองนอน ตื่นได้แล้วเดี่ยวป้าสิมารับ แม่บอกฉัน รถโดยสารสองสามคันวิ่งตามกันมา น้าคนขับสามล้อที่เป็นเพื่อนคุยก่อนที่ฉันจะนอน วิ่งตามรถคันใหญ่นั้น

ครอบครัวของฉันเดินทางมากับรถ บขส.ถึง สถานีจอดรถโดยสารเมื่อตอนตีหนึ่งกว่าๆ พ่อแบกกระสอบข้าว ถุงใหญ่ อีกข้างถือกระเป๋าใหญ่สีดำ แม่หอบกระสอบใส่ที่นอน และกระเป๋าผ้าของฉันอีกอันหนึ่ง ลงรถจากเมืองหลวงถึงที่นี่กลางดึก ไม่มีรถต่อไปไหนอีกต้องรอถึงเช้า อากาศในปลายเดือนธันวาช่างหนาวยิ่งนัก พ่อจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ ไหวใหมลูกลูบหัวฉันเบาๆ  ฉันตอบพ่อว่าถ้าพ่อ มีรถคันใหญ่ขับมาเราก็ไปบ้านป้าได้เลยนะ พ่อยิ้มพลางดูดบุหรี่เข้าปลอดลึกลงไป ก่อนพ่นออกมาช้าๆ แม่ยังสาละวนกับข้าวของพะรุงพะรัง พ่อบอกฉันก่อนจะมาที่นี้ว่า ฉันต้องย้ายมาอยู่กับป้าและมาเรียนหนังสือที่นี่ ฉันคิดไม่ออกว่าโรงเรียนใหม่ของฉันจะเป็นอย่างไร ป้าจะดุหรือตีฉันไหมเวลาที่ฉันดื้อ พ่อบอกว่าเราทุกคนมีหน้าที่ ที่ต้องรับผิดชอบ แต่แตกต่างกัน พ่อเป็นผู้นำครอบครัวแต่บางทีแม่ก็เป็นบ้างบางเวลา ที่สำคัญต้องทำให้ครอบครัวอยู่ดีมีสุข  ก้าวผ่านปัญหาอุปสรรคไปให้ได้ งานก่อสร้างที่พ่อและแม่ ทำเสร็จแล้วเมื่อสองเดือนก่อน พ่อบอกต้องคอยไปอีกสองเดือนงานถึงจะมาอีก พ่อจึงพาฉันมาที่นี่เพื่อที่จะมาอยู่กับป้าก่อนช่วงที่กำลังรองานนี้  แม่กอดฉันร้องให้ ไม่รู้ว่าทำไม ฉันคิดว่าดีใจที่จะได้ไปบ้านป้าจะได้มีเพื่อนเล่น ได้นั่งรถยนต์ของป้า และกินอาหารอร่อยๆ ที่ป้าทำให้กินเหมือนสงกรานต์ที่ผ่านมา  แต่ฉันคงคิดถึงพ่อกับแม่น่าดู

     แม่ถือขวดน้ำให้ฉันล้างหน้า พ่อหยิบเหรียญให้ฉันไปที่ห้องน้ำ แต่แม่บอกว่าล้าง หน้าบ๊วนปาก ก็พอไม่ต้องไปห้องน้ำ ไว้เวลาปวดท้องค่อยไป พ่อเก็บเหรียญใส่ในกระเป่ากางเกงตามเดิม ฟ้าเริ่มสางแล้ว คนหนุ่มสาว ในชุดนักศึกษา คนตัวใหญ่สะพายเป้  คนเฒ่า คนแก่ คนเยอะแยะไปหมดเต็ม สถานี พ่อชะเง้อมองหารถป้า แม่ยังนั่งกอดฉัน  รำพึงเบาๆ ถ้าครอบครัวของเรามีบ้าน คงไม่ต้องมานั่งรออยู่อย่างนี้

Construction

21 มี.ค.

Construction

Constructionism มันอยู่ในสายเลือด
โดยชูชาติ ชูใจเมื่อ 23 เมษายน 2010 เวลา 9:28 น. ·

ใน ห้องเรียนสี่เหลี่ยมสะอาดตา จากกระเบื้องปูพื้นสีฟ้าใหม่ กลิ่นของปูนยังอบอวน ห้องอนุบาลหนึ่ง ราว 20 คน ละความสนใจจากการบิดเบี้ยวก้อนดินน้ำมัน มองมาตามแสงแฟรส และเสียงลั่นซัตเตอร์ จากปลายนิ้วผม
ผมมาโรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนที่ 6 กับหน่วยเคลื่อนที่เร็ว ศึกษานิเทศก์
สีหน้า แววตา ของแต่ละคนมองเปลี่ยนไป แสดงความสนใจ ตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด
เด็กผู้ชายเริ่มวิ่งตามเลนส์กล้อง พร้อมดินน้ำมันที่อยู่ในมือ ดินน้ำมันที่นี้ต่างจากโรงเรียนอื่น คือดินใหม่ สีสด เด็กชายปั้นรูปเครื่องบิน หุ่นยนต์ แล้วแต่จินตนาการถึง เด็กผู้หญิงอีกกลุ่มปั้นรูปทรงบ้าน มีประตู มีห้องเล็กๆ มีคนนั่งในบ้าน
เท่าที่มองเห็นตอนนี้ผมเห็นบ้านไม่มีหลังคา สามหลัง ทำถนนออกจากตัวบ้าน และห่างกันราว 2 ฟุต เด็กผู้ชายนั่งหันหลังให้ถัดไป ยังสร้างสรรค์รูปสัตว์ทั้งที่เป็นก้อนกลมๆๆ รีๆ มวนยาว คล้ายไส้เดือน เด็กบอกว่าเป็นรูปพญานาค ( พญานาค เป็นเรื่องที่ปกติไปเสียแล้ว เราจะเห็นรูปปั้นพญานาค ตามข้างทางตั้งแต่เข้าเขตจังหวัดนี้ ภาพข้างรถยนต์ วัดทุกวัด หน่วยราชการเกือบทุกแห่ง ขบวนแห่บั้งไฟ และเด็กๆเห็นปรากฏการณ์ บั้งไฟพญานาค )
ผมขยับตัวเข้าไปนั่งใกล้ เริ่มต้นคำถามว่าทำอะไรกันคะ เด็กหญิงตอบทำบ้าน ผมวางกล้องลงข้างตัว เอ๋.. ทำบ้านแล้วถนนไม่ต่อกันจะเดินจากอีกหลังไปอีกหลังทำไง ทำถนนต่อกัน แล้วก็ลงมือทำถนนเชื่อมต่อกัน
บนถนนน่าจะมีอะไร มีรถ เด็กตอบ แล้วรถโดยสารมีกี่ล้อ เด็กบอก4 ล้อ แต่ครูว่ามี 6 นะ หน้า 2 หลัง 4 ผมเริ่มลงมือปั้นรถโดยสาร รถควรจะวางตรงไหนดีครับ ตรงนี้ ตรงนี้เด็กช่วยกันชี้จุด บนถนนที่สร้างขึ้น
ข้างถนนนี้ควรจะเป็นไรนะ ทุ่งนาเด็กตอบ เอ้า…ใครทำทุ่งนาเป็นบ้าง เด็กมองมาที่ผมแบบงง ๆ ทุ่งนาสีอะไรละ สีเขียว ใครมีสีเขียวบ้าง เด็กผู้ชายเริ่มสนใจขยับเข้ามาร่วมวงด้วย มีทุ่งนาแล้วในทุ่งนามีอะไร มีควาย มีวัว ปั้นควายเป็นไหม เด็กส่ายหน้า ผมลงมือปั้นสัตว์สี่ขามีเขาอีกครั้ง เด็กมองด้วยความสนใจ วางบนผืนดินสีเขียว
ต่อจากนั้นชุมชนเริ่มก่อตัว เด็กๆ ผู้ชายที่คอยชำเรียงมอง วางชิ้นงานของตนเอง มาสร้างต้นไม้ สร้างภูเขา สองข้างทางมีกล้วยขาย เด็กชายรีบปั้นเป็นชั้นวาง เหมือนเพิงขายกล้วย ก่อนทางเข้าโรงเรียนที่มีชาวบ้านน้ำกล้วยมาแขวนเป็นชั้นๆ
ถัดไป เด็กชายยังถือเครื่องบินในมือส่งเสืออื้อๆ พร้อม ทำท่าทางบินร่อนไปมา ก่อนจะขอลงจอดในชุมชน ผมจึงตั้งคำถามว่า ถ้าเครื่องบินอยู่ในหมู่บ้านเราจะเกิดอะไรขึ้น เด็กหันหน้าเลิกลัก ก่อนจะมาหน้าผู้ถาม
แทนคำตอบ ถ้าเครื่องบินมีเสียงยังไง เสียงดัง เวลาเสียงดังคุยกันได้ยินไหม เวลานอนจะหลับไหม เด็กตอบว่านอนไม่หลับ งั้นเราควรจะให้เครื่องบินอยู่ตรงไหน เด็กคนปั้นกล้วย บอกควรอยู่ห่างจากหมู่บ้าน เราเลยตกลงให้เครื่องบินอยู่ห่างจากหมู่บ้าน
เด็กเสนอทำถนน ทำสะพานเพิ่มขึ้นมา บ้างทำพญานาคพันรอบภูเขา ทำคนขี่ควาย อย่างสนุกสนาน
เด็กพิเศษ มาเกาะพิงไหล่ผม คงนึกอยากจะร่วมวงด้วย ผมขอดินน้ำมันจากทุกคนคนละนิดละน้อย จนเขาได้ดินน้ำมันหลากสี เขาพยายามอยู่นานก็ยังมองไม่เป็นรูปร่างอะไร จนได้ตัวเรียวยาว ที่เราเรียกว่าว่า พญานาค ขึ้นมาอีกตัว ผ่านราวสัก 10 นาที พี่ ศึกษานิเทศก์ มาตามผมกลับขึ้นรถ ก่อนกลับ เราตั้งหมู่บ้านเราว่า บ้านปากสวย ตามชื่อหมู่บ้านของเด็กๆ และผมลั่นซัตเตอร์ภาพสุดท้าย
ผมอดไม่ไดที่จะมองหันหลังกลับ เด็กยังคงสร้างสะพาน แม่น้ำ ต้นไม้ ร้านค้าสองข้างทาง

—ผมมองออกทางหน้าต่างขณะรถแล่นออกไป รู้สึกวิญญาณครูกลับมาอีกครั้ง ..
ย้อนกลับไป 15 นาทีก่อนหน้านี้
ศึกษานิเทศก์พาผม มาเก็บภาพข่าว
เด็กๆนั่งกระจัดกระจายทั่วห้อง
ทุกคนปั้นดินน้ำมันของตนเอง
ผู้ชายเดินถือกล้องเข้ามา ปั้นดินเล่นกับเด็กผู้หญิงกลุ่มหนึ่ง
เด็กๆมานั่งปั้นดินน้ำมันรวมกัน
คำถาม เด็กเรียนรู้อะไร…………………………….
นักการศึกษา อธิบายปรากฏการณ์นี้อย่างไร
อะไร กอ่น ขณะที่ หลัง Input Process output
………………..
ผมยิ้มในรถ มองผ่านหน้าต่าง ไปทิวท้องนาอย่างเป็นสุข บอกตัวเองว่า นี้ละ Constructionism มันอยู่ในสายเลือดหาได้อยู่ในตำรา หรือใน ฮาร์ดดิสก์ คอมพิวเตอร์เครื่องใหน

ติดตาม

Get every new post delivered to your Inbox.